PRAKTYKOWANY ZWYCZAJ

Sądzić należy, że napierający Indoeuropejczycy nie mieli nic przeciwko barwieniu zwłok na czerwono, bowiem był to też ich od dawna praktykowany zwyczaj. To, że właśnie szkielet zmarłych miał specjalne znaczenie, nie powinno nas dziwić. U wielu ludów i w różnych czasach spotykamy to samo przeświadczenie: ciało jako podlegające gniciu jest śmierte­lne, kości natomiast są prawie niezniszczalne. U ludów uprawiają­cych szamanizm znaczenie szkieletu występuje w przeróżnych kom­binacjach. Również w średniowiecznej Europie żywiono podobne myśli: wierzono, że właśnie szkielet będzie się liczył przy zmar­twychwstaniu na Sądzie Ostatecznym. Dlatego starano się, by moż­nych tego świata, a więc królów, książąt i wodzów sprowadzać do ich ojczyzny bez „śmiertelnego ciała”. By oczyścić kości z ciała, sto­sowano odrażający dla nas sposób: natychmiast po zgonie gotowa­no zwłoki, a szkielet zaszywano w skóry zwierzęce i przewożono do miejsca rodzinnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *